มาเขียนแล้วก็หายไปอีก..หึหึ

ชีวิตก็เหมือนเดิมไปเรียนก็ไปทำงานส่วนชีวิตที่เหลือก็อยู่บ้าน

ดูทีวีอ่านหนังสือทำการบ้าน..ช็อปปิ้งบ้างถึงปานกลาง

ช่วงนี้พวกสินค้าต่างๆลดราคามากมาย...

แต่เราไม่ค่อยเน้นซื้อเท่ารัยส่วนมากจะเน้นซื้อพวกผ้าพันคอแล้วก็ถุงมือมากกว่า

เพราะเสื้อผ้ามีมากมายก่ายกองแต่บางครั้งก็รู้สึกว่าเหมือนไม่มี

ไม่รู้จะใส่อะรัยดี...บางวันขี้เกียจแต่งตัวก็จับเสื้อตัวกางเกงตัวมาใส่ก็ไปได้

ไม่รู้จะแต่งอะรัยมากมาย..บางวันไม่รู้นึกรัยขึ้นมาก็แต่งซ่ะ

จนแชเรตต้องบอกว่าไม่ใช่หน้าซัมเมอร์น่ะ..บางวันแต่งซ่ะนึกว่าช่วงหน้าร้อน

ก็เลยบอกแชเรตไปว่ารอไม่ไหวแล้วไม่รู้อีกกี่เดือน...กว่าจะมาถึงวันนั้น

ตอนนี้เรียนภาษาก็เริ่มจะเข้าที่เข้าทางมากขึ้น..เขียนได้มาขึ้นกว่าเก่า..พูดได้คล่องปากถูกแกรมม่ามากขึ้น

แต่ไม่รู้เมื่อไหร่จะเก่งกับเค้าสักที่เพราะเราเป้นประเภทได้หน้าแล้วลืมหลัง

บางครั้งก็คืนอาจารย์หมดไม่อยากได้มันซ่ะงั้น

เง้อเมื่อไหร่จะเก่งกับเค้าสักทีล่ะฉัน...

ไม่รู้ว่าคนอื่นจะเป็นเหมือนเราเหรอเปล่า..บางวันพูดภาษาได้คล่องปากเชียว

แต่พอมาอีกวันกลับพูดไม่ออกซ่ะงั้น..แย่เลยคราวนี้..

นี้ล่ะหนาที่เค้าเรียกว่ายิ่งแก่ยิ่งเลอะเลือน..เห็นท่าจะจริงแฮะ...

ยิ่งเป็นคนไม่ค่อยชอบทานยากับเค้าด้วย..

เมื่อก่อนตอนมาอยู่ใหม่ๆแชเรตบังคับให้กินโอเมก้ากับวิตามิน..เพราะที่นี้มันไม่ค่อยมีแดด

เลยต้องการวิตามินพวกนี้เป็นพิเศษ..แต่เราก็ขี้เกียจกินซ่ะงั้นไม่อยากให้ยาเข้าปาก

เพราะชอบคิดว่ามันจะไปติดที่คอไม่ยอมลงไป..

จำได้ตอนเด็กๆเป็นไข้เลือดออก..เกือบจะตายแล้วหละ..

หมอให้ยามากินแต่เราก็ไม่ยอมกิน..ฉีดยาได้ไม่กลัวเข็ม.ไม่ร้องให้

จนแม่ต้องบังคับทั้งตีทั้งหยิกเพราะกลัวเราจะตายถ้าไม่กินยา..

จนแม่ไม่รู้จะทำยังงัยแล้วเลยให้พ่อบดยาละลายน้ำให้กิน.

นั้นแหละถึงจะยอมกินเพราะกินยาเม็ดทีรัยต้องอ้วกออกมาทุกที..

ทั้งๆที่เอามาบดกับน้ำขมกว่าเป็นไหนๆแต่ก็ยังกินได้

ขออย่าให้เป็นเม็ดล่ะกันไม่ยอมกินเด็ดขาด

ตอนนี้ก็ยังเป็นแต่ไม่ถึงกับอ้วกแล้วเวลาไม่สบายบอกหมอไว้ก่อนเลย

ไม่ต้องจัดยาเอาแค่จำเป็นเพราะยังงัยเราก็ไม่ยอมกินหรือกินแค่พอหายดีก็เลิกกิน

ซึ่งจริงๆแล้งวการกินยาต้องกินให้หมดตามที่หมอสั่งมาเพราะไข้จะได้ไม่มาอีก..

เรากินบ้างทิ้งบ้างอย่าให้แม่กับพ่อเผลอน่ะจับยัดใต้หมอนหมดแล้วพอใครไม่อยู่ก็เอาไปทิ้ง

นิสัยไม่ดีเลย..แต่ให้ทำงัยได้เนาะคนมันไม่อยากกินนี้น่า..

แต่เวลากินข้าวหรือกินรัยก็ตามทำไมมันไม่พะอืดพะอมกับเค้าบ้าง

จะได้ผอมๆเหมือนคนอื่นเค้าบ้าง..นี้อะร้ายยกับกินเอาๆยังกะไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อน

ทั้งๆที่กินมันทุกวันแต่เป็นรัยไม่รู้ไม่เคยเบื่อมันเลย...คิดแล้วกลุ้ม..ไปหารัยกินดีกว่า..เฮ้ยไม่ช่าย..เขียนให้จบก่อน..

มาเข้าสู่โหมดปกติบ้างดีกว่า..

ช่วงนี้ก็ไปทำงาน สามวันหลังเลิกเรียน ไปเรียนสี่วัน..

ไม่ค่อยเหนื่อยเท่ารัยแต่ถ้าเป็นไปได้อยากไปทำงานทุกวันเลยดีกว่าอยากมีตังเก็บกับเค้าบ้าง

แต่ก็น่ะต้องรอให้ผู้ใหญ่สั่งมาถึงจะได้ไปทำ..เป็นเอเลี่ยนก็อย่างงี้แระ..

ขำตอนเจอแชเรตใหม่ๆเค้านึกว่าเราเป็นฝรั่ง...เพราะเค้าคิดว่าคนที่มาจากประเทศอื่นเป็นฝรั่งกันหมด

เราเลยอธิบายให้ฟังว่ามันไม่ช่าย...ถ้าคนหัวทองเหมือนยูนั้นแหละเค้าเรียกว่าฝรั่งแต่ถ้าหัวดำ.เค้าเรียนกว่าคนเอเชีย

กว่าจะถึงบางอ้อต้องอธิบายซ่ะ.....ยิ่งอังเล(อังกฤษ)ยิ่งเก่งอยู่ด้วย....

ช่วงนี้รักวันที่สิบห้าเป็นพิเศษเพราะอะรัยน่ะเหรอ..ก็เงินเดือนออกน่ะซิ..อิอิ

เดือนที่แล้วทำงาน เก้าวันได้มาแปดพันว่าแต่โดนหักภาษาซ่ะครึ่งหนึ่ง..

เรื่องของเรื่องที่โดนหักภาษาครึ่งหนึ่งก็เพราะว่าเราไปยื่นเอกสารการเสียภาษีช้าไปเค้าเลยไม่รู้ว่า

เราหักโดนภาษีไปเท่ารัยก็เลยหักไปครึ่งหนึ่งก่อน..เด่วเค้าก็คืนให้มา..

ไปยื่นมาแล้วเราต้องจ่ายภาษีเดือนล่ะ ยี่สิบ เปอร์เซ็น ก็ถือว่าไม่มากเท่ารัย

เพราะรายได้เราไม่มากเท่ารัย..เดือนนี้เราได้ทำไปสิบสี่วันแล้วมากว่าเดือนก่อนไปไม่กี่วัน

เงินเดือนออกมาก็ประมาณวันที่ สิบห้า เลยถึงรักวันนี้เป็นพิเศษงัย...

เมื่อก่อนสินเดือนเหมือนสิ้นใจค่าใช้จ่ายรออยู่ตรึม..ตอนนี้เงินเดือนออกมาเก็บเองล้วนๆๆๆ

พูดถึงรายได้ที่เราได้มาก็ไม่เยอะเท่ารัยพอกินพอใช้ในแต่ล่ะเดือน

เพราะเราทำไม่กี่วันเองในแต่ละเดือนแต่ก็ถื่อว่าเป้นเรื่องที่น่ายินดีกับเรามากที่เราได้งานทำ

ไม่ต้องรบกวนแชเรตเหมือนเมื่อก่อนทุกเดือน..เพราะบางคนมาอยู่ก่อนเราซ่ะอีกยังไม่ได้งานทำซ่ะด้วยทำ

อ่ออีกอย่างที่เราโชคดีคือเราไม่ได้ทำงานเกี่ยวกับทำความสะอาดเพราะงานนี้

บอกตรงๆเลยว่าๆๆไม่ถนัด..แต่ถ้าใครหยิบยืนโอกาสให้มาก็ทำน่ะไม่เลือกงานอยู่แล้ว

ถึงแม้ว่าตัวเองจะจบปริญญามาก็เหอะแต่มาทำงานแบบนี้....ก็ไม่เห็นเป็นรัย

งานทุกอย่างอยู่ทีใจมากกว่า..ไม่ว่าอยู่ที่ไหนก็ตามถ้าไม่เลือกงานไม่งอมืองอเท้า

ก็อยู่ได้อย่างสบายๆ....

พร่ำมาเยอะล่ะไปดูรูปกันบ้างดกีว่าเอารูปมาให้หายคิดถึงน่า

ไปงานวันเกิดเพื่อนในชั้นเรียนพาแชเรตไปด้วย...

2

3

4

ไปไหนไปกันไม่ทิ้งกันอยู่แล้ว

6

น้องดากับเซราเพื่อนในชั้นเรียนแล้วก็เจนนี่เจ้าของวันเกิดมาจากฟิลิปปินส์

8

ถ่ายเล่นๆตอนเดินไปโรงเรียน

ไปดูงานที่เค้ามาเปิดรับสมัครทางโรงเรียนให้เด็กนักเรียนไปดูว่าใครสนใจทำงานด้านไหนบ้าง

ถ่ายวันนี้เองในห้องเรียนตอนเช้าก่อนอาจารย์เข้ามาสอน

- คุณจาร์ค่ะแนนขอโทษน่ะค่ะที่มาตอบช้าไปหน่อย..จะบอกว่าแนนกับคุณจาร์ห่างกันสองเดือนแต่แนนเกิดก่อนน่ะ...อ่อแล้วอีกอย่างแนนอยู่เมือง kristiansand ค่ะ ไม่ช่าย kristansund มันเขียนคล้ายๆกันแต่ต่างที่ตัวเอกับ อู คุณจาร์สบายดีน่ะค่ะ....

- น้องโยจ๋าพี่ขอบคุณน่ะค่ะที่จะส่งซีดีมาให้พี่แต่ไม่รู้ว่าจะรบกวนมากไปป่าวเพราะเกรงใจค่าส่งมันหลายตังค์อยู่น่า...

สุดท้ายก้ยังคิดถึงทุกคน..อ่อใครมาอ่านแล้วต้องเม้นด้วยน่ะอย่าแอบอ่านเฉยๆน่าคนเขียนก้อน้อยใจเป็นเหมือนกัน...เม้นซ่ะอย่าให้คนเขียนน้อยใจน่ะยิ่งๆนานมาเขียนที..

วันนี้ลมพัดแรงมากถึงมากที่สุดเหมือนพายุเลยกิ่งไม้หักไปหลายกิ่ง..เดินแทบไม่ได้เพราะจะไปกับสายลม..

ไปล่ะ