เฮ้อกว่าจะได้กลับมาเขียนไดอารี่จิงๆอีกครั้งหนึ่งห่างหายไปหลายวันเลยแฮะเรา

ก็ไม่ได้ไปไหนเลยไปแต่โรงเรียนแล้วก็สเตย์บ้านเท่านั้น

ก็เลยไม่รู้เอาเรื่องอะรัยมาเขียนดี

ช่วงนี้หน้าหนาวก็เริ่มมาแล้วที่นี้เค้าเรียกว่าช่วง Høst นั้นเอง

รู้สึกว่าพรุ่งนี้หรือเปล่าไม่แน่ใจที่แชเรตบอกว่าเค้าจะเปลี่ยนเวลาให้ช้าลงมาอีก 1 ชั่วโมง

ซึ่งเมื่อตอนเดือนมีนาคมที่ผ่านมาเปลี่ยนมาเร็ว 1 ชั่วโมง

แชเรตเล่าให้ฟังว่าเมื่อปีที่แล้วเค้าลืมเปลี่ยนเวลาเลยไปทำงานเร็วกว่าตั้ง 1 ชั่วโมง

ยังไม่มีใครไปเลยซึ่งจะดูบรรยากาศข้างนอกก็ไม่ได้

เพราะมันจะเริ่มสว่างช้ามากๆแล้วก็มืดเร็วมากๆ

ซึ่งตอนช่วงซัมเมอร์จะมืดช้าแต่คนที่อยู่ในโซนยุโรปที่อยู่มานานแล้วคงจะเริ่มชินแล้วซีน่ะ

สำหรับเราถึงเพิ่งมาอยู่เกือบปีผ่านช่วงวินเตอร์มาแล้วก็ยังปรับตัวไม่ได้เท่ารัย

เหมือนอย่างที่หลายไดเขียนมาว่าเอาแน่นอนกับอากาศที่นี้ไม่ได้

บางวันเห็นอากาศมืดมากๆตอนเช้า

แต่พอช่วงเที่ยงๆบ่ายๆอากาศก็แจ๋มเชียว

แต่บางวันตอนเช้าๆอากาศดีพอสายๆฝนเริ่มโปรยมาเชียว

ก็เลยเอาแน่เอานอนไม่ได้จิงๆ

แต่ไม่รู้ซีชอบอากาศตอนนี่มันรู้สึกว่า

ไม่หนาวจนเกินไปแล้วก็ไม่ร้อนด้วย

กำลังสบายๆลั้นล้าได้

วันไหนเลิกเรียนแล้วถ้าแชเรตไม่ไปรับ

ก็ไปเตร็ดเตร่แถวๆร้านขายเสื้อผ้า

ส่วนมากผ้าที่จะซื้อก็เป็นประเภทเสื้อคลุมหรือเสื้อแจ็กเก็ต

หรือไม่ก็ผ้าพันคอ หมวก ถุงมือ

แต่ที่สอยมาส่วนมากก็มีแต่ลดราคาทั้งนั้น

ซึ่งเราจะมีร้านประจำอยู่ไม่ช่ายของเราคนเดียวหรอก

รู้สึกว่าจะเป็นของทุกคนในเมืองนี้เลยเชียวแหละ..หุหุ

เพราะเวลาเค้ามาเอาลดราคามันถูกมากมาย

แล้วก็มีแต่สวยๆทั้งนั้นส่วนมากไปทันมั้งไม่ทันมั้ง

แล้วแต่บุญวาสนาพาไป..ให้เราซื้อเจ้ากลับมาบ้าน..แต่ก็ต้องถูกใจด้วยน่ะ...

วันก่อนแชเรตเปิดดูรายการบัตรวีซ่าทางเน็ทของเราว่าเราไปซื้อของที่ไหนมาบ้าง

แชเรตเปิดดูปุ๊บหัวเราะก๊ากเลยเพราะมีแต่ร้านนั้นจิงๆด้วย..ก็บอกแล้วว่าเป็นร้านประจำ...

ไปดูร้านอื่นมาเหมือนกันไม่สวยถูกใจแล้วก็ไม่สวยเงินในกระเป๋าด้วย

วันก่อนเบื่อบ้านเต็มทน..ไม่รู้จะทำรัยดี..ก็เลยจัดบ้านใหม่ซ่ะเลย

โยกย้ายโซฟากับทีวีไปไว้อีกมุมย้ายโต๊ะกินข้าที่เคยอยู่ข้างนอก

ไปอยู่ในครัวซ่ะเลย..ผลออกมาดูดีมากๆแล้วก็ดูบ้านกว้างมากมายด้วย

แชเรตกลับมาจากทำงาน...เซอไพรส์มากมาย...ตอนแรกนึกว่า

จะโมโหเราน่ะเนี๊ยะที่ทำโดยไม่ปรึกษาหารือ..

กลายเป้นว่าชอบมากมาย..ก็แน่ล่ะซี..สวยกว่าเก่าใช่มั้ย...

ว่าอาทิตย์หน้าจะไปเดินดูของตกแต่งบ้านเพิ่ม

จะบอกความลับให้น่ะ..เราไม่ถนัดเรื่องการตกแต่งบ้านเลย..ใครถนัดเรื่องนี้พอให้คำปรึกษาบ้างได้มั้ยค่ะ....

อ่อแล้วอีกอย่างที่ไม่ค่อยมาอัพไดแล้วก็ไม่ค่อออออออออออออออยได้ไปเม้นไดใครเลย..

ไม่ว่างจิงๆเลยค่ะ...เพราะกว่าจะกลับมาถึงบ้านก็เล่นจนเหนื่อยไปเลย..

แล้วก็เริ่มปวดหัวในเรื่องการเรียนแล้ว..

มาถึงช่วงที่ต้องเรียนแกรมม่าแล้ว..ก็เลยทำให้สับสนแล้วอีกอย่างเราไม่เก่งอังกฤษด้วย

คืนครูไปหมดแล้ว..เลยต้องมานั่งทบทวนใหม่...

นี้น่ะถ้าไม่รักแชเรตไม่รักบ้านเมืองนี้ขอบอกว่าหนีกลับไปบ้านนานแล้ว....

ก็อย่างที่บอกว่าว่าการมาเริ่มต้นใหม่สังคมใหม่มันไม่ช่ายเรื่องง่ายๆเลย

ถ้าเราไม่อดทนไม่ช่ายซีอย่าใช้คำว่าอดทนซีต้องใช้คำว่าต้องยอมรับสภาพให้ได้

ถ้าเราใช้คำว่าอดทนจะทำให้เรายิ่งเบื่อท้อแท้ทำให้อะรัยรอบๆข้างก็ไม่น่าอยู่ไปหมด

ตอนนี้ชีวิตก็เริ่มโอเคแล้วเข้ากับทุกอย่างได้..เข้ากับสภาพอากาศเอ่ย

ผู้คนเอ่ย...แล้วก็อะรัยหลายๆอย่าง..

แล้วก็ครอบครัวๆที่น่ารักของแชเรต..ที่ไม่เคยดูถูกเราเลยแต่ยื่นๆสิ่งดีๆให้เราตลอด

ไม่เคยเข้ามารบกวนหรือทำให้เราต้องน้อยใจในเรื่องนี้เลย...ถือว่าอันนี้เราโชคดีไป

แต่ก็ต้องขอขอบคุณแม่ด้วยแหละ..ที่สอนเรามาให้เรารู้จักเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่กับคนรอบข้าง

เวลาโทรคุยกับแม่แม่จะบอกเราประจำเลยว่าเวลาไปเยี่ยมแม่สามี

อย่าไปมือเปล่าให้ซื้อของอะรัยติดมือไปด้วย..แต่เราก็ไม่ค่อยได้ทำบ่อย..

เพราะไม่รู้จะซื้ออะรัยไปฝาก..อิอิ

แต่ทุกครั้งที่เรากลับไทยเราจะซื้อของมาฝากแม่แชเรตทุกครั้ง

แล้วแกก็ชอบทุกครั้ง...เวลาใครมาหาแกจะโชว์ให้เค้าดูว่า

เราซื้อมาฝากน่ะแล้วแกก็ชอบมากๆด้วย.....

.....วันนี้อากาศไม่แจ่มเลยมืดแต่เช้า..

....มีฝนพร่ำๆตลอดเลยบรรยากาศชวนนอนเชียว..

เพิ่งได้ข่าวจากพี่แอนเมื่อวานว่าพี่แก้วผ่าตัด

เพราะแกเป็นซีสที่มดลูกซึ่งแกเป็นมานานแล้วแหละ

วันก่อนก็เลยได้ฤกษ์ผ่าตัดยังคิดอยู่เลย

ว่าถ้าว่างจะไปเยี่ยมแกแต่ไม่รู้จะได้ไปเหรอเปล่า

เพราะอาทิตย์นี้ลูกสาวแชเรตมาอยู่ด้วย..

แล้วเวลาเยี่ยมก็ให้เยี่ยมได้ช่วงเดียวแล้วก็มีเวลาให้เยี่ยมแค่ 1 ชม.เท่านั้น

แต่ถ้าไม่ได้ไปที่โรงบาลก็ไปเยี่ยมแกที่บ้านก็ได้เวลาแกมาพักฟื้นที่บ้านเนอะ...

พรุ่งนี้จะมีงานที่คนต่างชาติจัดเพื่อที่จะหาเงินทุนมอบให้กับเด็กๆ

ในประเทศต่างๆที่ขาดความช่วยเหลือแล้วก็ไม่ทีอยู่อาศัย

ว่าจะไปอยู่แล้วจะพาแชเรตไปด้วยแต่ไม่รู้แชเรตจะไปเหรอเปล่า

ถามแล้วบอกว่าไม่แน่ใจเพราะต้องอยู่กับลูกๆที่บ้าน..

แต่สำหรับเราไปได้ค่ะ...นานๆจะจัดงานคนต่างชาติสักที

จะได้เจอคนชาติอื่นบ้างที่ๆไม่ช่ายคนในประเทศนี้เท่านั้น

ช่วงนี้ไม่ค่อยบ้าถ่ายรูปเท่ารัยเพราะหน้าตาเอ่ยที่ดูไม่ได้แล้วไหนเรื่องน้ำหนักที่พุ่งเอาจนยั้งไว้ไม่ทันแล้ว

รูปนี้ถ่ายไปไหนในเมืองกับแชเรตไปซื้ออะรัยแล้วจำไม่ได้ถ่ายไว้นานแล้ว

ไม่อยากเอารูปนี้ลงเลยหน้าตาบ่งบอกว่าเหมือนคนอดนอนแต่จิงๆไมช่ายน่ะ...

ถ่ายในห้องน้ำตัวเองบ้าง.ไม่ค่อยได้ถ่ายตัวเองในห้องน้ำเลย..หุหุ

รู้สึกว่าถ่ายตอนเช้าก่อนไปโรงเรียน..แชเรตขับรถไปส่งเลยบ้ากล้องได้ไม่ต้องรีบ

ถ่ายกับสมาชิกที่เรียนในคลาสเดียวกัน

เห็นป่ะว่าเริ่มบ้าถ่ายในห้องน้ำแล้วรูปนี้ก็เหมือนกันถ่ายตอนก่อนไปโรงเรียน..

เห็นป่ะว่าตอนเช้ากับตอนกลางวันมันแตกต่างขนาดไหน..พอสายๆเริ่มโทรมแล้ว..อิอิ

อันนี้ก็สมาชิกในคลาสเหมือนกันมีแต่กัมพูชาทั้งนั้นเราไทยคนเดียว

เวลาเค้าพูดกันฟังไม่รู้เรื่องเลยแต่พอเราพูดไทยเค้าฟังรู้เรื่องซ่ะงั้น

เพราะส่วนมากก่อนที่พวกเค้าย้ายมาอยู่นี้อยู่ไทยมาก่อนทั้งนั้น

เลยทำให้พูดไทยฟังไทยแจ่มเชียว

แต่สำหรับจันดาเค้าพูดไทยฟังไทยไม่ได้เพระเค้ามาแต่งงานไม่ได้มาแบบอพยพ

ขอสวยแบบแก่ๆปิดท้าย..ก้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

หมดแระรูป..เด่วค่อยถ่ายใหม่ลงใหม่เนอะ..(แล้วกุจะบอกทำไม..)

ยังคิดถึงทุกคนเหมือนเดิมน่ะค่ะ..ยังจำได้ไม่เคยลืมเลย

เด่วถ้าว่างๆกลับไปอ่านไปเม้นเหมือนเดิมน่ะค่ะ...

แต่ช่วงนี้ขอจัดลำดับสมองตัวเองก่อน...แบบว่ากำลังสับสนบทเรียนอยู่..

...สุดท้ายวันก่อนเดินลงจากบ้านด้วยชุดสุดท้ายที่เห็น..อิอิ ตกบันไดค่ะ..สามสี่ขั้นได้มั้ง..ตอนนี้ก้นกับขายังจ้ำเขียวอยู่เลย..เรื่องซุ่มซ่ามนี้ไม่เคยปราณีอิฉันเลย...